| تبليغات | X |
|
حالا فقط ما دو تا مانده ایم ... فقط من و تو ... آخرین سیگار من ...
|
درآغاز کلمه بود
و کلمه نزد خدا بود
و کلمه خدا بود ... (انجیل یوحنا)
سلام دوباره با یک (( قطعه)) :
صبحِ یک روزِ سرد پاییزی، وسطِ یک حیاتِ[ط] سیمانی
دختری پای چوبه ی اعدام، پشتِ دستش نوشت: «آزادی»
تهِ سیگار را زمین انداخت، پُکِ آخر وصیت او بود
یعنی: «ای شهر من خداحافظ؛ مثلِ سیگارِ آخر افتادی»
*
ابر روی حیات[ط] را پوشاند، باد آمد که گرد و خاک کند،
خاک توی نگاه ما پاشید، تو به ما راه را نشان دادی...
چارپایه به یک طرف افتاد، حلقه ی دار ماه را خشکاند،
ضجّه ها در گلوی ما خفه شد، نه صدایی نه داد و فریادی...
بعد تو شهر، برگ برگ افتاد مثلِ پاییزهای هر ساله
با تکانی که شاخه ای می خورد در مسیر تشنّج بادی
بعد از این اتفاق می افتد توی یک چارخانه اندامت
مثل «دایی» بخواب «خاله»! بخواب! بعد از این اتفاق آزادی...
*
آه! آبان چقدر دل گیر است بعدِ اعدامِ آخرین سیگار
بین این سایه های اسفندی، بین این مردمانِ مردادی
